Ośrodek 'Brama Grodzka - Teatr NN'

Juliusz Zdanowski

urodził się w 1874 roku w Lipiu (pow. limanowski) w rodzinie ziemiańskiej. Studiował prawo i ekonomię we Lwowie, Monachium i Paryżu, po czym osiadł w rodzinnym majątku w Śmiłowicach (pow. miechowski). Współorganizował też na terenie guberni kieleckiej działalność ruchu narodowodemokratycznego. Na początku 1917 r. przeniósł się do Lublina, gdzie prowadził działalność gospodarczą i charytatywną na terenie okupacji austriackiej. Związany z Narodową Demokracją, pełnił funkcję prezesa Krajowej Rady Gospodarczej i Głównego Komitetu Ratunkowego. Wiosną 1918 r. został mianowany delegatem rządu przy Generalnym Gubernatorstwie w Lublinie, a 29 października 1918 r. został samodzielnym delegatem Rady Regencyjnej i rządu Świeżyńskiego na okupację austriacką. Funkcję tę pełnił do czasu powołania Tymczasowego Rządu Ludowego, w nocy z 6 na 7 listopada 1918 r., kiedy to został odsunięty od władzy i - na krótko - osadzony w areszcie domowym. W latach 1922-1927 był senatorem z województwa kieleckiego. Należał do kierownictwa Związku Ludowo-Narodowego, pełniąc funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego. W jego mieszkaniu przy ul. Foksal w Warszawie odbywały się zebrania czołowych działaczy ZLN, tam też został podpisany 17 maja 1923 r. tzw. pakt lanckoroński - układ polityczny między ZLN, PSL-Piast i ChD o utworzeniu rządu (tzw. rząd Chjeno-Piasta). Po zamachu majowym wycofał się z życia politycznego. Zmarł 7 października 1937 r. w Krakowie.